محمود دولت آبادی در 15 مرداد ماه 1319 در دولت آباد شهرستان سبزوار پا در عرصه گیتی نهاد. فعالیت او در دو زمینه ی بازیگری تئاتر و نویسندگی می باشد. دولت آبادی از سال 1340 به بعد با گذراندن دوره ی یک ساله ی آموزش نظری و عملی تئاتر به طور جدی به بازیگری پرداخت. او پس از یک سال آموختن تئاتر در نمایشی با عنوان «شب های سفید» نوشته ی داستایوفسکی بازی کرد. وی در نمایش های زیر به ایفای نقش پرداخته است: «قرعه برای مرگ» اثر واهه کاچا «نمایش اینس مندو»،«تانیا» و «نگاهی از پل» اثر آرتور میلر قصه طلسم، حریرو ماه گیر اثر مرحوم علی حاتمی ضیافت و عروسک ها نوشته بهرام بیضایی سه نمایشنامه ی پیوسته «مرگ در پاییز» نوشته ی اکبر رادی نویسندگی: او کار منظم داستان نویسی را با انتشار «ته شب» در سال 1341 آغاز نمود. پس از «ته شب»، دولت‌آبادی «ادبار» را به همراه داستان‌های «بند»، «پای گلدسته امامزاده»، «هجرت سلیمان» و «سایه‌های خسته» را در مجموعه «لایه‌های بیابانی» در سال ۱۳۴۷ منتشر کرد. او بعد از انتشار این مجموعه اولین رمانش تحت عنوان «سفر» را چاپ نمود. پس از آن رمان «اوسنه بابا جان» را منتشر کرد. رمان های دیگرش عبارتند از: باشبیرو، جای خالی سلوچ، کلیدر، گاوه باران، سلوک مهمترین اثر وی کلیدر است، رمانی در ستایش کار، زندگی و طبیعت. دولت‌آبادی بارها گفته‌است «دیگر گمان نکنم که نیرو و قدرت و دل و دماغم اجازه بدهد که کاری کاملتر از کلیدر بکنم. کلیدر از جهت کمی و کیفی، کاملترین کاری است که من تصور می‌کرده‌ام که بتوانم و شاید بشود گفت در برخی جهات از تصور خودم هم زیادتر است». کلیدر، یک رمانی است در ۱۰ جلد و بالغ بر ۳ هزار صفحه که او بیش از ۱۵ سال عمرش را صرف نگارش آن کرده‌است و حجیم ترین رمان فارسی به شمار می‌رود؛ البته گمان نمی‌رود که دوباره چنین حادثه ای تکرار شود، نوشته ای با زبانی فخیم و حماسی و بیش از شصت شخصیت که جملگی تمام و کمال پرداخته شده‌اند.